Got Content? Share it!

Content makes the Web go round. Having content, and having it fast, in real-time, is about having a story to tell.

The speed of information has dramatically accelerated. This requires communications to become 'real-time'. Content rules. Don't let opportunities pass you by as prospective customers, partners, bloggers and journalists search online for stories and answers.

GotContent? is about Content Marketing, about sharing stories. In real-time.


got content infographic 2







www.flickr.com
Recent Tweets @wardvanbeek
Must Read
1 play 1 play

De hoofdstad van de Amerikaanse staat Texas, Austin, is het jaarlijkse decor voor het grote South by Southwest festival. Met alles wat er nieuw is in digitaal, interactief en film. Opvallend is hoeveel Nederlanders er altijd op deze conferentie afkomen. BNR’s correspondent in de VS, Reinout van Wagtendonk maakte er een reportage over:

Ward van Beek is er dit jaar ook weer bij. Hij heeft het nageteld: Nederland staat op de zesde plek wat betreft het aantal South by Southwest deelnemers, met slechts een handjevol minder dan Duitsland. De grootste vier landen zijn, uiteraard, de VS, het VK, Canada en Australië. Van Beek, eigenaar van het bedrijf Got Content?, gaat vooral naar Austin om er nieuwe ideëen en inspiratie op te doen: “Het is een grote happening, het is daadwerkelijk een festival. Zowel binnen, maar vooral ook buiten in de openlucht. Ik kom niet zozeer voor business, maar voor het mengsel van al die creatieve mensen bij elkaar.”

Zie ook: http://www.bnr.nl/nieuws/111034-1303/nederlands-feestje-op-south-by-southwest-festival

imageDe eerste dag, bewolkt, 22 graden, en SXSW komt langzaam tot leven. Mij is verzocht vooral te kijken met het oog van een marketeer, en dat is hier niet heel moeilijk. Natuurlijk heeft het programma inhoudelijk marketeers genoeg te bieden, maar als je een stapje terug zet, is ook het hele festival zelf een marketeersparadijs. Of marketeershel, net hoe je het bekijkt. 


Paradijs omdat alles kan en mag. Old (very old) school instrumenten als “Badges, Posters, Stickers, T-Shirts” -dertig jaar geleden al (!) als song uitgebracht door Dire Straits (US version only!) -  zijn nog steeds uiterst populair hier. Zo populair zelfs dat lantaarnpalen en bomen omwonden worden met plasticfolie om alle stickers op te vangen, zodat dat deze elke dag makkelijk verwijderd kunnen worden. 

 
Oude instrumenten, gecombineerd met andere golden oldies als beschilderde busjes en autos’ en ‘ free drinks’ concurreren met virtual reality, bluetooth, QR codes en de virtual hostess van 3M. Die laatste dame was geen echt hologram, maar desalniettemin angstaanjagend echt. Ze kijkt je voortdurend aan en toen ik even van een afstand keek, vroeg ze me zelfs dichterbij te komen.  Zo makkelijk kan het zijn, nieuwe contacten maken… 
 
 
(Marketeers-hel is het overigens ook, omdat de concurrentie om aandacht en eye-balls moordend is.) 
 
Mopperen
Wat verder opvalt: het is weer drukker dan vorig jaar, met iets meer sessies die al vroegtijdig vol zitten. Dat kan ooit nog wel eens een issue worden want ik hoorde meerdere mensen daarover al wat mopperen. 
 
Waar niet over gemopperd wordt zijn de talloze Food Trucks, het equivalent van de Nederlande snackkar, maar dan in meer dan 100 varianten. Allemaal met eigen specialisatie en erg succesvol. van burrito’s to BBQ, van ijsjes tot en met Cupcakes. 
 
 
De sessies
Vandaag eerst maar eens een fiets gehuurd, om in het centrum flexibel van A naar B te kunnen. Daarna vooral wat rondgelopen en een drietal sessies bezocht. 
 
Tim Berners-Lee 
Tim Berners-Lee, de grondlegger van het Internet was ok, maar krijgt een beetje een ‘mad scientist’-uitstraling. 

Chris Anderson en Elon Musk (PayPal, Tesla en SpaceX)
Erg goed vond ik het gesprek van Chris Anderson met Elon Musk, de mede-oprichter van PayPal, Tesla (elektrische auto’ s) en SpaceX, werkend aande eerste marslanding. Een indrukwekkend gesprek, met een indrukwekkende man 9 die tussendoor ook nog eens heeft meegeholpen vijf kinderen te maken) . En na drie keer een raketlancering te hebben te zien mislukken (met alle gevolgen van dien) probeerde hij het gewoon een vierde keer… Nu lukte het wel. Maar alleen al het optimisme en de drive om na drie mislukkingen gewoon een vierde keer te proberen. Geweldig!
 
Chuck Lorre en Ashton Kutcher
De sessie met Chuck Lorre viel wat tegen, ondanks de aanwezigheid van Ashton Kutcher, de vervanger van Charlie Sheen in ‘Two and half man’. Een komische serie schrijven betekent nog niet dat je ook zelf hilarisch bent. Toch werd zijn nieuwe boek dat hij terplaatse signeerde ( ‘What doesn’t kill us makes us bitter’) tegen een prijs van 110 dollar goed afgenomen. Ook dat is marketing…
 

(dagelijks verslag op Marketingtribune)

image

Deze week is het zo ver. Op 8 maart begint officieel ‘South by Southwest’ (SXSW) het grote multimediale festival in Austin, Texas en het festival waar Twitter en FourSquare zich voor het eerst presenteerden. SXSW is een film-, muziek- en (interactive) ondernemersfestival dat jaarlijks meer dan 100.000 mensen weet te trekken. Alleen het Interactive-deel heeft al meer dan 25.000 deelnemers. 

Vorig jaar was ik er voor het eerst. Grote verhalen gehoord, en vol verwachting trok ik de eerste dag naar het Convention Center in Austin. Het was een grote teleurstelling: het regende, het Convention Center was vooral druk en chaotisch, beetje muf van alle natte mensen en niets straalde ook maar enig festivalgevoel uit.
 
Relaxed
Dat veranderde echter allemaal toen de zon begon te schijnen. Het leek net alsof Austin toen pas open ging. In no time waren de straten veranderd in openlucht restaurants, bars, muziekpodia, meet-ups en pop-up stores en events. De sfeer was uiterst relaxed, en heel het centrum van Austin was opeens SXSW
 
Fellows
Nú begreep ik wat er zo bijzonder was: de mix van innovatie, enthousiasme, cultuur en goed eten en drinken, bij een temperatuur van 25 graden. En op elke straathoek een feest of een borrel. Letterlijk. Eén van die straathoeken was een bar die voor het hele festival afgehuurd was door de Amsterdam Fellows. Een poel van verderf, maar goed bezocht, door Nederlanders zowel als buitenlandse bezoekers. Een soort Holland Heineken House. 
 
Dit jaar, om ook Rotterdamse deelnemers niet teveel voor het hoofd te stoten, is de club omgedoopt tot Dutch Fellows, maar het concept is ongewijzigd: een uitvalsbasis voor de deelnemende fellows, waar ze kunnen eten, drinken, meeten en feesten. 
 
 
Hollands
Dat hele SXSW lijkt overigens wel een Hollands feestje. In aantallen deelnemers neemt  Nederland, met 202 officiële inschrijvingen, de zesde plaats in. We moeten alleen de VS, UK, Canada, Australië en (nipt) Duitsland voor laten gaan. De Duitse delegatie telt 223 deelnemers, de Belgische 27.
 
Verslag
En waarom Nederlanders het dan zo leuk vinden? Vanwege de feestjes? Of omdat er zoveel te zien en te beleven is? De komende dagen zal ik hier op MarketingTribune een paar keer verslag doen van het event. 
Wordt vervolgd!
If technology is a pimp, our language is its favorite bitch. The tricks that our words are asked to turn on the streets of social media and online publishing are lauded in our dictionaries and style guides. Googling and unfriending are verbs, no one knows what to do with a semicolon, and maybe it doesn’t matter. Soon we’ll be talking to our computers instead of typing on them. Will we have to speak our punctuation question mark Or will we do without? Regardless of where we’re headed, many readers still think less of you and your brand when they think they see an error. This is especially true in campaign messaging but perhaps less so in off-the-cuff, character-restricted social media bursts. The members of this panel think about this every day and are paid to care because we write for brands who do (most of the time). But some of us are left wondering if this pimp is on to something. Like Anne Trubek said in Wired, maybe its thyme to let luce. The Johns—readers—like what they see.
Het is altijd leuk om in contact te komen met mensen die zich bezighouden met content marketing. Ward ben ik op het spoor gekomen naar aanleiding van een artikel van hem op Molblog. Mede vanwege zijn agrarische achtergrond leek het mij leuk om hem eens te interviewen…

image
Het Internet is toch ook echt een luilekkerland voor iedere kruimeldief en oplichter. Juridisch wordt je geen strobreed in de weggelegd, en technisch is het zo simpel dat echt iedereen het kan. Ik heb het dan niet meteen over Trojaanse paarden en Cyberhacks, Maar gewoon het aloude ondoorzichtig handelen in een omgeving die in feite uiterst transparant is. Bedrog, scam. Geen echte spoof, maar wel heel dichtbij…
Mooi voorbeeld kwam ik afgelopen week tegen.
In verband met mijn toekomstige bezoek aan de VS, voor het SXSW-festival in Austin, moest ik een ESTA invullen. 

ESTA, het Electronic System for Travel Authorization, is een Amerikaans systeem om mensen die de VS in willen al te screenen voordat ze in het vliegtuig stappen. Je hebt voor de VS geen visum nodig, maar moet wel zo’n ESTA-goedkeuring aanvragen. Dat kan online bij https://esta.cbp.dhs.gov/esta/
Beetje bureaucratisch allemaal, maar op zich geen heel ingewikkeld formulier, een paar stappen en vrijwel direct uitsluitsel en toestemming. Kosten 14 dollar, iets meer dan 10 euro. 
Maar, als je op zoek gaat naar ESTA in Google, dan krijg je bovenaan eerst wat advertenties die je naar een lookalike site brengen met namen als: 

US Travel Visa , 57,99 euro
Esta for USA  47 dollar
Esta US  79 dollar
Visumplus  35 euro
US Travelvisa net 74 dollar
Migrationexpert  59 dollar
Visawaiver   79 dollar
Een aantal dus oplopend naar zo’n 50 euro winst per aanvraag, waar ze niets anders voor hoeven te doen dan het online ingevulde formulier gewoon doorzetten naar de US Government site, en het antwoord weer terugsturen. Komt geen mens aan te pas!
Alles wat ze op de site aanbieden (incryption, reply within 24 hours(!)) is allemaal onzin, of in elk geval niet anders dan bij de standaardaanvraag op de officiële site. 
Het aanbod aan sites suggereert dat er flink wat business zit. Het is natuurlijk ook easy money. Als is het er maar eentje per dag…  En ja, het mag. Ze vermelden in de hele kleine lettertjes allemaal dat de ESTA zelf 14 dollar kost. Maar niet dat het zelf aanvragen precies even veel werk is, en nog een sneller resultaat oplevert ook. 
Maar het ergste is wellicht nog wel dat mensen geheel te goeder trouw zo’n malafide ESTA-jongen in één keer ál hun persoonsgegevens geven: creditcard data, adresgegevens en paspoortgegevens…

En dát zou wel verboden moeten worden! 
image


Op
Marketingfacts noemde iemand in een reactie Ryan Air als ‘misschien wel een van de meest customer centric bedrijven die er is’. Met een recente bookingservaring nog vers in het achterhoofd, heb ik daar toch even op gereageerd, want als we het over hetzelfde bedrijf hebben, Ryanair, dan slaat hij de plank toch wel heel erg mis. 

Ryanair is zeker een prachtig voorbeeld, van Operational Excellence of Cost Leadership, maar niet van Customer Centricity. Een take it or leave it propositie, in de wetenschap dat er voldoende potentiële klanten rondlopen om een bepaald volume te realiseren. Zij hebben ook geen vaste klanten, geen mensen waar ze een relatie mee hebben. Ze hebben wel mensen die het product veel afnemen, om de simpele reden dat er geen beter alternatief is. Zodra dat er is, iemand met dezelfde kosten maar een fractie meer service, dan zijn die klanten weg. Ik ben het meer eens met deze analyse van de klantgerichtheid van Ryanair

Los van de ticketprijs en de voor mij gunstige ligging van de luchthaven is er helemaal niets waarmee ze mij blij maken en het gevoel geven dat ik als klant centraal sta. Ik vlieg vaak met Ryanair maar nog nooit hebben ze willen weten wie ik ben of wat mij bezig houdt. Als ik op één dag meerdere bestemmingen check moet ik élke keer opnieuw een Captcha code invoeren om te bewijzen dat ik geen machine ben. Dat wordt al snel irritant. Dan moet ik voortdurend van alles aanvinken en actief (meerdere malen) een verzekering weigeren, evenals de autohuur. Verder moet ik ook actief elke keer zeggen dat ik géén nieuwe koffer wil kopen, noch een mobiel telefoonabonnement. Elke keer opnieuw. Hoezo customer centric? 
En dan de reis zelf, ik ken geen maatschappij die er zo een sport van maakt om je toch te betrappen op iets te zware of te grote handbagage. Het wordt een soort wedstrijd om weg te komen met zo min mogelijk betaalde extra’s. Dus dit is wat ze bij mij opwekken: een voortdurende irritatie over de geleverde service. 
Daar komen ze dus echt alleen mee weg doordat een retourtje Milaan op 32 euro komt. 

Ryanair haat de klant en schaamt zich er niet voor dat te etaleren. En dat gevoel is geheel wederzijds. De company you just love to hate. 

Het is onmogelijk,” zegt de trots.
“Het is riskant,” zegt de ervaring.
“Het is zinloos,” zegt de reden.
“Probeer het,” fluistert het hart.

En zo is ‘t! Kopje koffie erbij?

Jersey Kalfsstoofpotje van Jacob & Willem
Limited Edition, oplage:  116

Het eerst Koketen-product is klaar. En Lekker!

Op 21 november gingen ze samen de keuken in, Jacob Beeker, de boer die Jersey kalveren houdt, en Willem van der Greft,  gepassioneerd kok en bedenker van recepten. Samen creëerden ze een heel bijzonder stoofpotje.

Bijzonder
Ten eerste is het bijzonder omdat het is gemaakt van Jersey kalfsvlees. Jersey koeien worden doorgaans gehouden voor de melkveehouderij en Jersey stierkalveren zijn voor de gewone vleesproducenten niet interessant omdat ze te langzaam groeien en te mager zijn. Jacob Beeker brengt deze kalveren groot op een diervriendelijke manier en dit resulteert in bijzonder smaakvol vlees.

Het tweede dat het stoofpotje zo bijzonder maakt is de receptuur. Willem van der Greft heeft een passie voor koken en beschrijft op zijn eigen blog smaakvolle recepten die hij zelf ontwikkelt. Speciaal voor het Jersey kalfsvlees bewerkte hij een traditioneel recept op basis van onder meer witte wijn, laurier, ui, bleekselderij en winterwortel, om te komen tot een overheerlijke stoofschotel.

Bijzonder is ook de manier waarop de twee mannen via Koketen.nl met elkaar in contact zijn gebracht en in de keukens van het Kokreateur Foodlab de uiteindelijke bereidingswijze hebben uitgeprobeerd en vervolmaakt.

Het product is nu in een zeer gelimiteerde oplage van 116 potjes geproduceerd. Nooit eerder werkten producent en consument zo nauw samen om een vleesproduct te ontwikkelen.

En tenslotte ook héél bijzonder: het smaakvolle eindproduct thuisbezorgd voor een zeer aantrekkelijke prijs van 9,95 euro. En omdat we zo blij zijn met het resultaat neemt initiatiefnemer Innovatienetwerk  de bezorgkosten deze keer voor zijn rekening.

Tijdelijk geen bezorgkosten!

Als u het Jerseystoofpotje nú  hier bestelt, nemen wij de bezorgkosten voor onze rekening. Dus voor 9,95 per stoofpotje krijgt u product thuisbezorgd.

116 eigenzinnige stoofpotjes. Uniek van samenstelling en uniek van smaak.  En voor een zeer aantrekkelijke prijs. Het Jersey Stoofpotje van Jacob & Willem,  voldoende voor 2-3 personen, bij u thuisbezorgd voor 9,95 euro.  Via dit formulier kunt u uw bestelling plaatsen.  Zodra uw betaling binnen is versturen wij de Stoofpotjes.

Reactie van Betteke van Ruler op het artikel ‘Een ideetje voor een stuk’ uit de Volkskrant van 17 november

In de Volkskrant van 17 november stond een groot artikel over pr-types die tot in den treure proberen om hun klanten de krant in te fietsen en daarmee journalisten van hun werk houden met “een ideetje voor een stuk”. Natuurlijk bestaat er slechte pr, net als er slechte journalistiek bestaat. Dat is inherent aan een vrij beroep. En natuurlijk zijn er mensen die hun huiswerk niet hebben gedaan en niet weten dat Pieter Broertjes al 12 jaar geen economisch redacteur meer is. Maar als het echt zo slecht was, zouden die pr-types, zoals ze badinerend worden genoemd, niet door hun opdrachtgevers worden betaald. Als ze nooit gehoor zouden vinden, zou het snel zijn gedaan met hun activiteiten. De werkelijkheid wordt hier dan ook behoorlijk verdraaid en wat echt belangrijk is blijft onbesproken.

In de Volkskrant van 17 november jl. schetsen Tjerk Gualthérie van Weezel en Wouter Keuning een wel zeer eenzijdig en karikaturaal beeld van de public relations-wereld. Wellicht grappig bedoeld wordt er een wereld geschetst die bestaat uit artikelen-pluggers die met ideetjes komen, en die ieder contactmoment met de media – succesvol of niet – doorberekenen aan hun opdrachtgever. Ik wil niet ontkennen dat dit gebeurt en dat daar soms knullige fouten in worden gemaakt. Daar moeten we ons als sector natuurlijk voor schamen.